η Ανάσα

(ήχος) Και κάπως έτσι μάθαμε πως είναι οι ανάσες των Λύκων. Να στέκεσαι με το πρόσωπο καλυμμένο στον παγωμένο Βοριά, να κλείνεις τα μάτια και να αναπνέεις. Μια σταγόνα αίμα να κυλάει από τη μύτη. Το χνώτο πυκνό, να περνάει μέσα από τη χοντρή πλέξη, στον αγέρα. Τα ακροδάχτυλα να καταφεύγουν τυλιγμένα στις τσέπες του επενδύτη. […]

2 μ.μ

Δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Δεν είναι πως είχε κάποιο θέμα, μια πάθηση ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ούτε είχε παρουσιάσει κάποια δείγματα στο παρελθόν. Απλά συνέβη. Ξαφνικά σήμερα το μεσημέρι. Στις 2 μ.μ. Πριν το φαΐ. Κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος για να είμαστε ακριβείς  αλλά επ’ουδενί δε σχετιζόταν το συγκεκριμένο περιστατικό με το […]

το Χιόνι

Το περίμενε αυτό το χιόνι. Όχι με τον τρόμο που το παρουσίαζαν τα κανάλια και οι φυλλάδες αλλά με την αδημονία της ηλικίας του. Είχε όλες τις εφαρμογές στο κινητό σε ετοιμότητα, έκανε ανανέωση κάθε δέκα λεπτά, είχε στυλώσει τα αυτιά του στα ραδιόφωνα και κάθε τόσο έβγαινε στο μπαλκόνι και προσπαθούσε να καταλάβει από […]

στην Εφημερία

Αίθουσα αναμονής Νοσοκομείου. Εφημερία αλλά τα περιστατικά χαλαρά, ο κόσμος όμως αρκετός και η αναμονή διαρκεί τουλάχιστον ένα δίωρο. Ηλικιωμένη κυρία που την έχουν παρκάρει τα παιδιά της κι έχουν φύγει προσπαθεί για να περάσει η ώρα να πιάσει την κουβέντα με όποιον κάθεται δίπλα της. Αλλά δεν το κάνει με το μίζερο παραπονιάρικο τρόπο […]

Ο κύριος Αριστείδης και η κυρία Ζηνοβία

Είχε ξυπνήσει από τις εξήμιση το πρωί· με αυτό το πρώτο φως του πρωινού, που μόνο μάτια που δε χρειάζονται πια τον ύπνο το συλλαμβάνουν. Τα ξύλινα παντζούρια μισάνοιχτα και το τζάμι μια χαραμάδα, να μπαίνει η δροσιά. Είχε κοιτάξει το κορμάκι της που ανέπνεε δίπλα του ήσυχα και είχε σηκωθεί προσεκτικά να μην την […]

Μαθιός

  Λοιπόν, αυτός είναι ο Μαθιός. Ο Μαθιός βγήκε ασθμαίνοντας από το σακίδιό μου, μόλις το άνοιξα να πάρω κάτι μες τον προαστιακό του Βερολίνου. Που σημαίνει πως ο Μαθιός υπήρξε- ηθελημένα;- λαθρεπιβάτης από την Αθήνα. Βγήκε, σκαρφάλωσε αμέσως πανω μου, χέρια, ποκάμισο, παντελόνι, ξανά χέρια, εμφανώς ταραγμένος μέχρι που σταμάτησε ανάμεσα στα δάχτυλά μου […]

μουρμουρητό

Ποτέ δε μαθαίνεις, ποτέ δε θα μάθεις, πάντα εκπλήσεσσαι σα νά’σαι δεκαπέντε χρονών. -τι μουρμουράς γέροντα; παίζουν οι δαίμονες ξανά κ ξανά κ συ περιμένεις , κοιμήσου δε φαίνονται ρε τ’ αστέρια στον ουρανό της Αθήνας, τα ίδια θα λέμε κάθε φορά δε μαθαίνεις ποτέ δε μαθαίνεις, μια παραμύθα όλα, -κοιμήσου ταξίδευες νύχτα στο κατάστρωμα […]

το τηλεφώνημα

Απ΄όταν πέθανε ο πατέρας μου, πάνε τέσσερα χρόνια, δύο μήνες κι έντεκα μέρες, άρχισε να τηλεφωνεί όλο και πιο συχνά ένας από τους πιο καλούς του φίλους από τα Χανιά. Αρχικά για να εκφράσει τα συλλυπητήριά του του, στη συνέχεια για να μαθαίνει τι κάνει η μητέρα μου. Εγώ σπάνια ήμουν παρών στα τηλεφωνήματα, σχεδόν […]

Δονούσα

Γράφτηκε σε ένα εν θερμώ φευγιό, όταν πήρα κυριολεκτικά το πρώτο βαπόρι που είδα μπροστά μου, χωρίς να ξέρω πού πάει και κατέληξα στην τότε άγονη γραμμή, σε ένα νησί άγνωστο. Με υποδέχτηκε αρχές Μάρτη μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα-θεωρώντας πως είμαι μάλλον ανισόρροπος-ο κυρ-Νικήτας (ναι, ο Τσίφτης). Δεν θα ξεχάσω τα μάτια του όταν με […]

Η πρώτη συγκίνηση*

Κεφάλαιο Α Αύγουστος. Ο τελευταίος μήνας τού καλοκαιριού με βρίσκει στο πανέμορφο νησί της Ύδρας, όπου εξαντλώ τις τελευταίες μέρες των διακοπών μου. Μένω στο σπίτι της θείας μου της Ελένης στο χωριουδάκι Βλυχός, που είναι ένας παράδεισος τόσο κοντά στην Αθήνα. Η ανατολή τού ήλιου με βρίσκει ξύπνιο εκείνο το πρωϊνό τού Αυγούστου. Οι […]

Σκληρός μαχητής*

Τό βομβαρδιστικό Χουΐτλεϋ ἀπογειώθηκε ἀπό ἕνα μικρό ἀεροδρόμιο τῆς Αγγλίας. Προορισμός του: Ἡ Γαλλία. Φορτίο του:ἓνας βρεταννός στρατιώτης μέ λεφτά καί κιβώτια γιά τήν ἀντίσταση. Ἦταν μιά ἐπικίνδυνη ἀποστολή για ὁποιονδήποτε ἀλλά περισσότερο γιά τόν Τόμ Μακόϋ, πού εἶχε ὁρκιστεῖ να μη σκοτωθεῖ στή μάχη.                     […]

1
Αυγ
Κωστῆς